Troya’dan Roma’ya uzanan soy, Aeneas hattı ve tanrısallaştırma düşüncesi iki eseri aynı Roma anlatısı içinde buluşturur. Ovidius, Vergilius’un merkezde tuttuğu epik mirası kimi yerde kısaltır, kimi yerde kenarda bırakılan öyküleri büyütür.

Dante, Ovidius’u büyük şairler soyuna yerleştirir; beden, ruh, ceza ve dönüşüm sahnelerinde onun şiirsel dilini yeniden sınar. Bağlantı özellikle dönüşümün ahlaki anlamı ve şiirsel otorite ekseninde güçlenir.

Pyramus ile Thisbe öyküsü Bir Yaz Gecesi Rüyası’nda sahne içinde sahneye dönüşür; Philomela anlatısı ise Titus Andronicus’un şiddet ve suskunluk örgüsünde yeniden yankılanır.

Kimliğin, bedenin ve anlatı biçiminin sürekli değişmesi iki eseri verimli bir karşılaştırma hattında buluşturur. Bu kart doğrudan kaynak iddiası kurmaz; dönüşüm fikrinin modernist romanda nasıl biçim değiştirdiğini izler.